Az Sefr

دیدم دارم میدم همه چیمو از دس

از قله هر روز دور میشدم انگار

انتخابام میشد بین بد و بدتر

همیشه میخواستم احترامم حفظ شه

اونی باشم که ببندیم بش دل اما

نمیدونم ، که چرا رسیدم اینجا

که هرروز ، فراری از عشقه

خرابم قرصای سردردم بس نی

گفتم نمیخواد معطله من شی

برو ، اره جوری برو که انگار

نمیشناختی منو اصلا یه وقتی

من همیشه یه صندلی واسم کم بوده

کتم واسم تنگ بوده

کفشام واسم کوچیک بودن

ساعتم خواب می مونده و من ازش جلوتر حرکت میکردم

احساس میکنم تمام دنیا دست به دست هم دادن تا من به حقم نرسم

پس میزدم زندگیو پسم نمیزد

این روزای‌ کدرو من صد دفعه دیدم

میزد منو زمین این روزگار وحشیو

نمیداشت حقمو ازش بگیرم من

خودمو‌ کردم توی این اتاق حبس

انگار از کل ادما جدایم من

روزای سیاهمو‌ این دیوارا دیدن

یه جور بودم که میگفتم با خدا قهرم

حالم بهم میخورد از شلوغیه این شهر

از اینکه ادماش تو روم دروغ میگن بیشتر

ولی واس همشون من بهترین بودمو

ندیدن هیچکدومشون بد منو هیچوقت

دنیا همه تلخیشو تو صورتم تف کرد

به زندگیم گه زد

نذاشت که برسه به ارزوهام دستمو باختم هرچی بردم

فهمیدم ، که زندگی سر و تهش باخته نجنگی براش کلات پس معرکس

من همیشه سوخت دادم پای باورامو پس محاله‌ واس چیزی دیگه معذرت بگم

شروع کردم از صفرو نیس اخرش نه

این کرختی تو وجودمو‌ دادمش رفت

منه بی حوصله ،

میخواد که بلند بشه از جاشو

پس میگیره حقشو تا تهش هست

نمیزارم که اینجوری تموم بشه قصم …

اینجور که معلومه قراره دنیا همه چیزو احمقانه تموم کنه

اما نمیدونه پایان با منه

نه اون