30

چقد فکرای مریض کلافت کرد

پیکارو میزدی که شبا سر شن

(زندگی نشون نداد روی خوش بم

(تا که ، نکنه یهویی بد عادت شم

به خودت اومدی دیدی غرق شدی توش

سلامتی اونایی که ا ما کندن

چقد دیگه روزای‌ خوب نمیاد یادم

ازم ، نخواه‌ که الکی شاد باشم

چقد سرم گیج رفت و پلوم نبود کسی

من همه تکیه هامو به دیوار‌ دادم

به خودم اومدم دیدم بچگی رفت

هنو ، توی پاهای من خستگی هست

یکی بم‌بگه چرا هر طرف میرم

حال خوب انگا یه سمت دیگس

لا این ادما چیزی ندیدم من

هر روزم که میشد وضعیت بد

همیشه ا جمعاشون فرار میکردم

و عقایدشون داشت با سلیقم فرق

هیچی اینجا‌ مثه قبلا نیست

کاش میشد به قدیما برگردیم

جوونامون که هی دارن ناامید میشن

نمیدونیم با خودمون چند چندیم

همه تو گل انگیزه گیر کردیم هی

یه روز خوب نمیاد هیچوقت دیگه

توی این باتلاقه غرق شدیم انگار و

رویاهایی که سوختنخ هی بیشتر میشه

شده دورم خلوت ا قبل بیشتر

گذشت روزایی که قلبم میشکست

فقط ، تو بودی که موندی پلوم

جز تو بفیه رو اصلا نیستم

موهای سفیدم منو میریزه بهم

با همه که خوب بودم کی‌میگه بدم

الان که دارم شمع ۳۰و فوت میکنم

نمیدونم که فردا چی میشه اصن

تو جایی که هستیم هس اینده تار

واس یه بارم خودتو جا‌من بذار

خیلی وقته حال هیچکسی خوب‌نی

په چطوری بم میگی راحت بخواب

چه فرقی میکنه رو تقویم چیه

یا امروزو‌ کی بهم تبریک میگه

اگه ببینم این خاک حالش خوبه

کل این۳۰ سال تلخیش‌ میره