Negah

کاش مرا نظر کنی که از تو به جان رسیده ام من

به حقیقته تو در هر دو جهان رسیده ام

کاش مرا نظر کنی رویت ماهم آرزوست دل

پسِ حشو بی کسی پشت و پناهم آرزوست

من به کجا سفر کنم در پی تو خزان شدم

سوخت مرا آتشِ دل شعله ی بی امان شدم

من به کجا سفر کنم در پی تو خزان شدم

سوخت مرا آتشِ دل شعله ی بی امان شدم

روحه مرا همچو قباران به باد داده ای

ساده به یک خاطره ی رفته ز یاد داده ای

در دله من نشسته ای از تو جفا اثر نکرد

زخم زدی به جان من این به وفا سر نکرد

مرز جهان نگاه توست من ز تو بی کران شوم

گر تو نظر کنی مرا معجزه ی زمان شوم

این همه راه رفته ام تا به تو انتها رسم

گر چه به حبسه عشقه تو ماندمو مبتلا رسم

من به کجا سفر کنم در پی تو خزان شدم