Deltangi

خیره میمونم به این سقف

تا به طلوع خورشید

گوری عمیق شده این تخت

که خواب هامو بلعید

میبَره میکِشه میکُشه

هر دَم منو این دلتنگیِ تو

سقفی نمونده آسمونِ فاصله

بینِ من و تو

یه دریا توو چشمام

این روزا خونه کرده

این میزِ شامِ تک نفره

منو دیوونه کرده

میمیرم غرق میشم

توو سکوتِ نبودنِ تو

سایه ها آینه چیزی نشون نمیدن

جز طرحِ صورتِ تو

خالی از توست ، جهانم

بی جواب موند سلامم