Raaze Jonoon

همان لحظه که تیر از شب رها شد

تمام قصه یک جا برملا شد

من از اول سیه پوش تو بودم

همه جای جهانم کربلا شد

ای عقل که پرسیده ای از راز جنونم

دیوانه ی لبخند کسی در دل خونم

آن بی خبرم من که گرفتم خبر از عشق

آن خانه به دوشم که درآورده سر از عشق

یک دشت به اندازه ی پیچ و خم هستی

یک دشت که افتاده بر آن دست چه دستی

هر کس که در این راه دلش رفت سرش رفت

با یک نظر دوست جهان از نظرش رفت

هر کس که خدا را به خود آغشته نیاید

هر کس که به دل گندم ری کشته نیاید

پرسیدم از او در دلش آن لحظه چه ها بود چه ها بود

گفت آن سرِ بر خاک خدا بود خدا بود خدا بود

یک دشت به اندازه ی پیچ و خم هستی

یک دشت که افتاده بر آن دست چه دستی

هر کس که در این راه دلش رفت سرش رفت

با یک نظر دوست جهان از نظرش رفت