Mariz

باتو دم ِ غروب، تهران، ولی عصر

بارون و بوی نم، یه نور زردُکم

ما رو به روی هم، تو کافه ای قُرُق

انگار تو یه آن، ثابت شده جهان

نمی گذره زمان، از اضطراب و ذوق

آرامش غلیظ، خوب ِبد ِمریض

جوُ به هم بریز، خیره بشو به من

عشق بدونِ رحم، دوست دارم بِفَهم

بی نیش و اَخم و تَخم، حرفاتو رُک بزن

با هر نگاه نو، بشکاف روحمو

بیرون بکش منو، من زیرخاکیم

لبهاتو غنچه کن، چایی تو مزه کن

یه کشف تازه کن، به من بگو کی ام؟

مغروری و دُرست، مثه خود منی

تو ساکتی ولی، خوب حرف میزنی

لبخند نیش دار، شیرینِ من یه بار

تو اذیتم نکن، پارو دلم نذار

تا بُغض میکنی، اشکام جاریه

دست خودم که نیست، طبعم بهاریه

آرامش غلیظ، خوب ِبد ِمریض

جوُ به هم بریز، خیره بشو به من

عشق بدونِ رحم، دوست دارم بِفَهم

بی نیش و اَخم و تَخم، حرفاتو رُک بزن