Geryeh

وقتی ابرای سیاه آسمون شهرمو می پوشونه

از کنار پنجره شیون باد می پیچه توی خونه

وقتی بارون می شینه روی فرش سبزه ها

ول من گریه می خواد همه جا رنگه شبه

واسه مرگ لحظه ها

دل من گریه می خواد

دیگه از سکوت سرد کوچه ها

دل من خسته شده

مثل اون روزا می خوام داد بزنم

که لبم بسته شده

آخه من همونم از مرداب پیر

براتون قصه دل خونده بودم

می خواستم یه روز به دریا برسم

که حالا زندونی هر نفسم

من اسیر قفسم

توی شهر آشنا

یه غریب بی کسم

هوس خنده نمونده رو لبام

مثل یک صخره سردن آدما

خبر از خوندن یک ترانه نیست