Adat

وقتی عشق عادت شد بدا به حال عاشق

مرگ عشق از عادت یعنی زوال عاشق

وقتی که بی دردی درد تمام دنیاست

در فصل عادتا عاشق همیشه تنهاست

در این هوای بی ترانه که گل نمی زند جوانه

دریچه قتی منتظر نیست کوچه نمی رسد به خانه

تو ای تمام فرصت من، قصه بی نهایت من

طریقی از غزل به پا کن به باغ خشک عادت من

وقتی عشق عادت شد بدا به حال عاشق

مرگ عشق از عادت یعنی زوال عاشق

اگه خوبم یا که زشتم اگه دوزخ یا بهشتم

نزار از عادت بیمرم رنگ کهنگی بگیرم

کمکم کن تا بسازم بار دیگر دل ببازم

به رویانم به رویانم که از تو سبر باشه باور من

بسوزانم بسوزانم به پا کن جشنی از خاکستر من