Sarv

ای سَرو‌ سِتَبر قامَتَت را که شکست

صد مادر داغ دیده اینجا بِنِشَست

این دیوِ سیَه تاجِ به خون آمخته

هم‌ بادِه بِخُورد و ساغَرِ بادِه شکست

ای طایِفه‌ی دَست به خون آلوده

در سایه ی ظُلمِ حاکمان آسوده

با کُفْرْ بنای سلطنتْ میمانَد

با ظلم نمانده این جهان تا بوده

ای پادِشَهِ خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

آن روز که‌ تو رفتی خورشید زِ ایران رفت

هم فرّ خدایی رفت هم ایزدِ آزادی

ای خَلق سیَه بخت برآیید برآیید

حق را ز ستمگر به ستم دیده رسانید

می روید هزار لاله از خون جوانان

صد مَرثیه در مَدْح و ثَنایش بِسُرایید