Shabe Jodaei (Tasnif)

ای شب جدایی که چون روزم سیاهی‌ای شب

کن شتابی آخر زجان من چه خواهی‌ای شب

نشان زلف دلبری، زبخت من سیه تری، بلا و غم سراسری

تیره همچون آهی ای‌شب

کنی به هجر یار من، حدیث روزگار من، بری زکف قرار من

جانم از غم،کاهی ای شب

تا که از آن گل دور افتادم خنده و شادی رفت از یادم

سیه شد روزم

بی مه رویش دمی نیاسودم به سیل اشکم گواهی ای شب

او شب چون گل نهد ز مستی بر بالین سر

من دور از او کنم ز اشک خود بالین را تر

خون دل از بس خوردم بی او محنت و خورای بردم بی او

مردم بی او

بی رخ آن گل،دلم به جان آمد

دگر از جان چه خواهی ای شب