Satori

ترسم از خدا بود ، که بگو چی میشه تهش

لش نشسته سقف ، فشارش رو سینمه

خدا چشاشو بست ، چرا چشاشو بست؟

حبس حبس نفسم حبس ، حبس بدنم حبس

لمس خدا نشست ، تو دیدی کجا نشست

غرق دیوارا میزنن حرف ؛ سکوت میزنه جَر

جبر ، خدا ، گوش نمیده حرف

گفت دستمو بگیر بخند ، چشماتو آروم ببند

چشماتو آروم ببند ، من همون آروم درد

درد ، درد ، هنوز همونه درد

هنوز همونه درد ، هنوز همونه درد

اینا رو میگفت به من ، نشو نگران بعد

اینا که جلوترن ، یه روز میبافی به هم

اما قفسم چه تنگ ، هوسم میگه بجنگ

بغلیم میگه نگو ، هیس آروم بگند

آروم بگند ، آروم بگند

هیس ، آروم بگند ، بغلیم میگه نگو

منم اون آروم درد

ترسم اَ خدامه نه ، منم اون خدایِ من

من منِ منم ، نیمه ی بدِ منم

من میخوام کسی بشم ، که شبیه کسی نشم

کسِ بی کسا بشم ، روزی بی کسی نشم

اونقد هم شادی میخوام ، که بدم ادامه راه

اونقدر غم که بده حالتِ انسانی به ما

من شکستامو میخوام ، واسه ی فروتنی

اونقده ایمان هم ، که بره افسردگیم

با تصمیم راهمو میام ، واسه یه روزِ دیگه

اونقدره ثروت که بگه نیازم اسیره

من آیندمو میخوام ، پس باید شور بدم

با دوستانمم میام ؛ که به من روح بدن

من منو میخوام ، به خودم قول بدم

که توو برق و بوران ، که اگه نباشه نور

منم آفتاب سوزان ، از امید بدم میاد

شبیه حرفِ زیاد ، من حرکتو میخوام

انفجار داره میاد ، نه مثل هیروشیما

با یه صدایِ شیوا ، باروت و با بوی یاس

اتمم پرِ احساس ، این بهترین بمب دنیاست

کودکیم آروم بخواب ، این بمب دست خداست

این بمب دست خداست ، این بمب دست خداست

دیده ی تو را