Roohe Azad

یک شب سرد تو خیابون

تو دستات ها میکنی

خودتو مقابل دو چشم پیدا میکنی

با نگاهت حس مرموزی رو القا میکنی

وجودت به وجد میاد اما حاشا میکنی

عشق من تو هر روز فرم به فرم در تغییر

از همه نسیم و طوفان تحت تاثیر

من همونم که تو رو این طور ترسیم کردم

قلب آزردتو تو آغوشم ترمیم کردم

کسی که زخم های روحتو جراحی کرد

شب و روز بی وقفه افکارتو طراحی کرد

قلبمو مشغول جمله های سادت کردم

من به سختی به وجود سادت عادت کردم

تو رو بی نیاز از آرزوی واهی کردم

من تو رو به دنیای واقعی راهی کردم

حس خنثایی که تو روح آزادت هست

همه چیزی که از من هنوز توی یادت هست

درونم حس میکنم جوشش موهومی

لحظه هایی از دور که تو ناآرومی

دشمن زیبایی از عصاره ی خودم