Intro

هی ; دیگه بد بریدم ، این آدامس واسه من جووییدس

دیگه خستم از بس دوییدم توش اسمش زندگی یا هر گ#*ی هست

من،دیگه تهش رسیدم ، سخته واسم نفس کشیدن

بدجوری تو گل تا ته چپیدم و همه آینه ها به من بازنده میگن

چرا راحت نمیشم؟ چرا پینوکیوهامون آدم نمیشن؟

کاش..دروغاشون یادم نمیرفت و باز دل حرفاشونو باور نمیکرد

دلم به چیزایی که مونده خوش نیس و مثه آب همیشه خورده روش به خشکی

خوشیم تو پکه کوله پشتی جفتیم خورد شه برسه به اون غرور که کشتین

من آخرشو دیدم ، حتی میدونم ته باور تو چی هست

طعم زندگی با غم تو سینست و واسه همینم دلای ما همه پوسیدس

روزگار رو تخت خوابش نشسته میخواد یکی بیاد با سازش برقصه

میدونه آخره راهش چه تلخه و نمیذاره دنیا به کامت، بچسبه

میدونم با توام معامله شده ، فقط نمیتونه تورو حامله کنه

میچرخه دنباله راهه به تو ولی چرخشش واسه اینکه به تو حال بده شله