Gharibeh

میدونم خیلی وقته

که خنده از روی لبات رفته

خبر دارم از دله سفیدی

که پاک ولی سرد مثل برفه

امیدو توی چشمات دیدم

نگو دیگه دل بریدم

از زندگی چون خدا هست

که تو هر لحظه ایی ازش عشق و دیدم

نه نمیشه ساده رد شد

از لبای ساکت از بُهت

خدا راهش از تو..

نه دلم آروم نمیگیره

وقتی که بارون و نمیبینه

میباره بی کینه…

اه

ندیده نیستم ولی مثل تو رو کم دیدم

منتظر عینه کهر*یزک

داری میگی کاش خدا یکم بیشتر از

چشم رنگیا به ما سر میزد

ترسیدن که نیست تو مرامت

ولی میدونم این آدم یه ریز تو غماشه

انگار زندگی واسه ی نوشتن

فردا و کند شده تیغ تراشش

بالا سری خودش کار بلده مشتی

یه ریزه خطا و کمی تو کارنامش نی

این که بعضی وقتا دمری

واسه بالا پایینشه تو هم باس کار بلد شی

ولی نمیدونم تقصیر کیه

اون که باس زندگی کنه تقدیرش اینه

هنو حکمت کارتو نفهمیدم

اگه قراره باشه که پاشه تردیدت چیه

نه نمیشه ساده رد شد

از لبای ساکت از بُهت

خدا راهش از تو..

نه دلم آروم نمیگیره

وقتی که بارون و نمیبینه

میباره بی کینه…