Gomshode

از وقتی که گم کردمت پرپر شدن آسون تره

مِهی رو قلب آینه هاست اجاق شب شعله وره

از وقتی که گم کردمت کوچه صدام نمی کنه

خودم رو حس نمی کنم خدا نگام نمی کنه

سرابی هم شکل چشات رو خاک جاده می باره

شبیه یه کولی شدم که سرزمینی نداره

جقد تو رو گریه کنم تا غربتم خط بخوره

کدوم ستاره می تونه شب مرگیامو بشمره

هنوز ته آرزوهام یه بغضی آزارم میده

من طرحی از یه برکه ام که رنگ ماهو ندیده

فوج پرستوهایی که از روی جنگل میگذرن

روح منو به سمت تو به سمت توفان می برن

از وقتی که گم کردمت انگار خودم هم گم شدم