Madaram

نازنینم نازنینم اون فرشته مادرم بود

من چه خوشبختم که سال ها روزگاری با تو داشتم

یادمه که با چه شوقی سر رو شونه هات می ذاشتم

کاش میشد بازم ببوسم اون دو دست مهربونت

اسممو یه بار دیگه میشنیدم از زبونت

اشکامو تو پاک میکردی کاش برای بار آخر

من صدات میزدم و باز تو میگفتی : جان مادر!

کاش می شد حتی یه لحظه در کنار تو بشینم

اگه تو بودی می گفتی نذار اشکاتو ببینم

ای خدای مهربونم واسه تو رسیده مهمون

از دلم هرگز نمی ره گرچه هست از دیده پنهون

توی قلبه من میمونه تا ابد یاد یه لبخند

نازنینم رو از این پس میسپرم به تو خداوند

اون عزیزی که تو دنیا یار من بود یاورم بود

نازنینم نازنینم اون فرشته مادرم بود

اون عزیزی که تو دنیا یار من بود یاورم بود

نازنینم نازنینم اون فرشته مادرم بود

اون فرشته مادرم بود