Parvaneh

نیستش مشخص مقصده بعد

نوزده گرف تو تهران اسلحه دس

واسه هرکی خوندم کف زده تش

میمونم با رپم حتی بدن حکمه تیرمو

تنومنده این درخت بزن قطره ریششو

نمیرسه زورت پس بفهم عمقه تیترمو

یه پروانه میخواستم که درک کنه پیلرو

نره یادت خالقم رابطمو شاعرم

مستنده کارتلم بکس واردنو کاملن

صاعقنو راکتن هم ساکتنو عالمن

ماهرنو جالبن داش کاشفنو راغبن

چی بگم علماس میخوای یه کم از زخمایی که خوردم بگم؟

اینا فقط رخه کارو میبینن نمیدونن چه مسیریو رفتیم

بگو شاید یه کم دستگیرشون شد داش

یه پسره ساکت صبور، لاغر رپی چقر

فکره ساختن فردام و پرواز یه تک

از مدرسه فرار ولی پیه هدفام صور

تا اینکه پریدم و کسی نرسید بهم

نذاشتم سیاهی روم اثر کنه

هرچند جایه زخماش رویه تنم پره

این عشقه که ماورایه تفکره

اما ادم بودن بالاترین توقعه

نمیدونم شاید دوریم اَ همدیگه

کم نیار تو، برو جلو همین تقدیره

نده فرداتو دسته سرنوشت

کم کن رویه هرکی، تورو دسه کم گرفت

هرکی رسید جایی واسش جنگیده داش

جاده زیر پاته نگو از،. سختیه راه

برو براش رسید وقته تکمیله کار

آینه رو ببین، بکن تصویه حساب