Donya

‎با این هُشا بردین

‎بگو

‎دلیلِ این بُردا مُشت نی

‎گُمشو فُحش نی

‎ دنیا خشکید،

‎قاتلین شما که رویا کشتین

‎پُشت به پُشتی

‎تکیه بهش یا خنجر اَزش

‎هرچی شد تو با این دلِ پنچر بِجنگ

‎زندان به بَند شم پُشتم پنجره ام بِبَند

‎من قَمه هام پُشتِ این حنجره اَن فقط

‎من خودمم با این یه قلم

‎تو خودت باش با هفت قلم

‎مَن

‎اگه همش سوختم تو خاکسترم باش داش

‎اگه یه روز کردم تو آبِ*ستنم باش

‎اگه اِنداختَنم تو راهِ راه رفتنم باش داش

‎ولی الان باز تَرسم اَزم داشت

‎چون این دنیا و آدماش

‎فقط قبلِ راه رفتن خوبن باهات

دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا، دنیا

دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا، دنیا

دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا، دنیا

دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا، دنیا

‎‏

‎رفتیم بازم .. توو این سرما نمیتونم هفت تیر باشم

‎با هر سردی ساختم ولی یاد نگرفتم منفی باشم من

‎رفتیم بازم ، ولی بازم به هیچ جا نرسیدیم

‎هر چی شد بزار پایِ من

‎گَچ شدیم ولی دیگه تخته نیست

‎دیگه اون شَبای خوب و تختِه نیست

‎حرفی نیست ، سرگذشتم معنیشو چِشام میدن

‎غصه خوردیم نگو دیگه چی شام میدن

‎امشب ، مملکت انگار روز نمیشه

‎چیزی نخورده این نِگاه روزه میشه

‎شرمنده میشه

‎تکرارِ هر شنبه میشه

‎احترام و هر شأن به اینه

‎که چندتا کاغذ تو جیبِت

‎برگم آسِ ولی دستم باز نیست

‎آس و پاسیم

‎چقدر برگِ بازی ولی دَستا آسی

‎ از ما

‎شوت یا پاسیم

‎اگه همه چی از هم پاشید تو خودتو جمع کن بگو ما

‎من و تو زیر زمین ، ملت رو هوا

‎بهم بگو پس رو زمین کیان ؟!

‎‏

دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا، دنیا

دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا، دنیا

دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا، دنیا

دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا ، دنیا، دنیا

نباید کنار بکشین آقا

من کنار نکشیدم

از چند طرف خوردیم

چهارساله میخوام دوتا دستگاه بِخرم نمیتونم

از هر طرف زخم خوردیم

این کارگاه سفره ی بیست نفره با خانوادهاشون میشن صد نفر

‎زود خسته شدی آقا صباحی ! زود خسته شدی

خسته نشدم